Derdeklasser Alemannia Aachen is een aparte vereniging. De grensclub heeft supporters uit België en Nederland.
Ooit was er een tijd dat er 4000 Luikenaars naar de thuiswedstrijden van Alemannia Aachen gingen kijken. Dat had te maken met Roger Claessen, die in 1968 van Standard naar Alemannia was getransfereerd. Claessen was de eerste Belg in de Bundesliga. Hij scoorde vanuit alle mogelijk posities en had een uitzonderlijke veerkracht. Claessen beschikte over een techniek die hij steeds verfijnde en boog op een natuurlijk charisma. Maar hij was ook een playboy met een niet te stillen drang naar avontuur. Als hij gedronken had viel er met hem geen land te bezeilen. Een enkele keer belandde hij zelfs in de gevangenis. Niettemin werd hij later door de supporters van Standard verkozen tot speler van de eeuw.
Alemannia Aachen betaalde voor Roger Claessen zo’n 300.000 Duitse Mark, toen zo’n vier miljoen Belgische frank, een recordsom in de geschiedenis van de club. Niet iedereen kon zich in die overgang vinden, omdat dit bedrag te zwaar op het clubbudget woog. Maar voorzitter Leo Führen, een gefortuneerde textielfabrikant, was gecharmeerd door Claessen en zette de transfer door. Ook nadat twee bestuursleden waren opgestapt. Claessen werd in een café aan de pers voorgesteld, een locatie die bij hem paste Hij beantwoordde alle vragen vriendelijk en met de nodige humor. En hij beloofde veel doelpunten.
EEN BEDEVAART
Voor iedere thuiswedstrijd van Claessen trokken er vierduizend Luikenaars de grens over. Het leek wel een bedevaart. Claessen stond in de aanval samen met de Roemeense international Ion Ionescu, die later naar Cercle Brugge zou gaan. In de eerste vriendschappelijk match van het seizoen, tegen PSV, maakte Claessen meteen twee doelpunten. Hoewel hij in de herfst met een terugval kampte toen zijn ouders stierven, drukte hij zijn stempel op het spel van Alemannia. Hij voelde zich uitstekend in deze club waar de trainer, Michael Pfeifer, een zachte man was die de spelers veel vrijheid liet. Claessen deed na een tijdje ook zijn reputatie alle eer aan en toefde geregeld in kroegen, omringd door vrouwelijk schoon. Daar deed niemand moeilijk over. Alemannia, pas gepromoveerd, werd tweede na Bayern München. Het speelde zijn thuiswedstrijden in het Tivolistadion, een ouderwetse voetbalburcht, met een intimiderende sfeer en steile staantribunes.
Maar de successen waren van korte duur. Het seizoen daarop gleed Alemannia snel af naar de bodem van het klassement. Claessen, veelvuldig geblesseerd, zakte mee weg. Hij kon het, toen het in de loop van het seizoen tot een trainerswissel kwam, niet vinden met de nieuwe coach, Georg Stollenwerk, en werd door de supporters als miskoop bestempeld en uitgefloten. Privé raakte Claessen niet voor het eerst in zijn leven op de dool, door liefdesverdriet schreef hij in voor het vreemdelingenlegioen maar werd niet aanvaard. Aan spelen kwam hij amper nog toe. Alemannia degradeerde en Claessen, die te zwaar op de begroting drukte, vertrok medio 1970 naar Beerschot. In twee seizoenen had hij voor Alemannia elf keer gescoord in 44 competitiewedstrijden.
FAILLISSEMENT
Door de jaren heen is Alemannia Aachen altijd een bijzondere club gebleven. Het telt nog steeds supporters uit België en er zijn ook aanhangers uit Nederland. Alemannia is een club die verbindt, het ademt traditie uit, ook al gleed het, een paar opflakkeringen en een overwinning in de kwartfinale van de beker tegen Bayern München buiten beschouwing gelaten, steeds dieper weg. Alemannia kampte met financiële problemen, vroeg twee keer het faillissement aan, maar maakte twee keer een doorstart. Steeds weer bleven de supporters de club trouw. Toen het voor de eerste keer met financiële problemen worstelde, gingen supporters langs deuren om geld in te zamelen.
Sinds medio 2024 speelt Alemannia Aachen in derde klasse en lijkt de rust teruggekeerd. Het moest vorig seizoen tot de voorlaatste speeldag wachten om zeker te zijn van het behoud en viel toen vooral op door een erg agressieve manier van voetballen. Tijdens deze voetbaljaargang zette de club een stap vooruit. Het begon moeizaam aan de competitie maar staat op dit moment, op één speeldag van het einde, op een fraaie zevende plaats.
STABILITEIT
Het opmerkelijke in de turbulente geschiedenis van Alemannia Aachen is dat het zijn thuiswedstrijden speelt voor een gemiddelde van 22.940 toeschouwers. Dat heeft, in een stad van 260.000 inwoners, te maken met het prachtige Tivoli-stadion, met een capaciteit van 32.960 plaatsen. Het complex heeft een luxe uitstraling met catering, business seats en VIP-ruimte. Het nieuwe stadion werd in 2011 op de grondvesten van de vroegere accommodatie gebouwd op het moment dat de neergang van de club volop bezig was. Supporters vonden aanvankelijk moeilijk de weg naar de nieuwe tempel, ze zagen rond zich alleen maar leegte, ook al omdat plannen om terug te keren naar het profvoetbal struikelden.
Inmiddels is het stadion eigendom van de stad en vaart de club een koers van stabiliteit. Er komen nu zelfs meer toeschouwers dan in de eerste jaren in de Bundesliga (toen een moyenne van 16.000), al wordt Alemannia in derde klasse qua belangstelling nog overtroffen door Hansa Rostock: dat werkt zijn thuismatchen af voor een moyenne van net geen 25.000 toeschouwers. Maar ook de voormalige club uit de DDR teert op een rijke traditie.
