Mark van Bommel kreeg voor zijn debuut als bondscoach in een Vlaamse krant ‘een onderscheiding’ van een jonge collega. Philippe Albert noemde de eerste vier interlands onder de Nederlander ‘insufficient’ (onvoldoende). Een van beide heeft het mis of ligt de waarheid, zoals vaak, in het midden?
Ik zal het maar meteen toegeven. Ik was geen voorstander van de keuze van Mark van Bommel als Belgisch bondscoach. Zeker niet omdat hij Nederlander is. In Wallonië zijn er nog steeds die zenuwachtig worden als ik nog eens beweer dat Dick Advocaat en niemand anders de zogenaamde Gouden Generatie op het goede pad heeft gezet.
Ik weet dat er mensen zijn die denken dat ik daarom niet objectief zal of kan oordelen over Van Bommel. Objectief oordelen, is nochtans mijn vak en ik denk dat ik dat altijd behoorlijk gedaan heb. Sommigen vonden (vinden) mij te kritisch (maar zo hoort sportjournalistiek te zijn), maar nooit heeft iemand gezegd dat ik voor of tegen deze of gene club ben.
Ik beloof u dan ook dat ik het werk van Van Bommel zo objectief mogelijk zal beoordelen. Na vier interlands is het nog vroeg dag. Zeker voor een definitief oordeel. En eerlijk gezegd, ik heb gemengde gevoelens. Het waren vier leuke wedstrijden om naar te kijken. En meer dan veredelde oefenmatchen. Er staat wel degelijk iets op het spel.
Modric
Tussendoor deze vaststelling: de wedstrijden van de Rode Duivels lokten gemiddeld ruim 700.000 Vlaamse kijkers. Dat is geen cijfer vergelijkbaar met een WK-interland, maar zowat het dubbele van een Champions League-wedstrijd van Club Brugge. Is dat niet een van de belangrijkste criteria? Profvoetbal wordt voor het publiek gespeeld. Als dat massaal geïnteresseerd is, is het belangrijk. En het is een fabel dat er massaal gewisseld werd. Ja, bij Frankrijk en Duitsland, maar niet bij andere grootmachten als Spanje, Portugal, Engeland of Kroatië – zelfs de stokoude Modric liep er steevast bij. Ook de Rode Duivels speelden meestal met de basisploeg die de bondscoach in het hoofd heeft.
België won in Rome van Italië na een uitstekende eerste helft en klopte Turkije in Luik met ruime cijfers. Wie eerlijk is (en ik doe mijn best, echt waar) moet toegeven dat de eindstand er ook anders had kunnen uitzien. De Turken hadden te veel goede kansen en de Duivels dankten hun doelpunten aan een briljante avond van wat rest van wat ooit de Gouden Generatie heette.
Tegen Frankrijk werd twee keer verloren. Telkens na een goede prestatie, maar als we eerlijk zijn (ik probeer het nog steeds) moeten we toegeven dat we nauwelijks of niet tegen het beste Frankrijk hebben gespeeld. Alleen min of meer in het laatste halfuur in het Stade de France en dat bleek niet echt een geweldig succes. Met respectievelijk 35 en 34 procent balbezit.
Lange weg
Philippe Albert, toch niet de eerste de beste analist, was niet echt onder de indruk. ‘We hebben weliswaar twee keer tegen Frankrijk gespeeld, maar zes punten uit vier wedstrijden en derde in de groep staan achter Italië, een voetballand in crisis, is niet voldoende’, liet hij optekenen in Le Soir. ‘We moeten tweede eindigen in een groep met Italië en Turkije. Twee landen die op dit moment nergens staan. Het bilan is voor mij dan ook onvoldoende in een Nations League die je serieus moet nemen en waarin Rudi Garcia zijn doelstellingen haalde. We moeten niet wanhopen, de mogelijkheid om tweede te worden en een teleurstellend resultaat te vermijden bestaat nog.
‘Over de vier interlands onder Van Bommel waren er wedstrijdgedeeltes waarin ik het spel interessant vond. Maar er waren ook momenten dat het team tussen de tiende en twintigste plaats op de wereldranglijst moest ingeschat worden. Ik ergerde me aan het slot van de match in Frankrijk, omdat het na 77 minuten 0-1 was. De weg is nog lang voor de Duivels.’
Heeft Philippe Albert gelijk? Mag je van een ploeg die de laatste acht haalde op het WK ook verwachten dat ze de laatste acht haalt op Europees niveau?
