Was dit de week waarin ‘the beautiful game’ zijn laatste grammetje onschuld verloor? Hoe meer Manchester City – lees Abu Dhabi – tegenspartelt, hoe groter het pr-debacle wordt. En dan moeten we nog afwachten of het dossier dat Real Madrid samenstelde over concurrent Barcelona waar is. De Catalanen zouden jarenlang een van de scheidsrechtersbazen betaald hebben.
The Times stelde dit weekeinde een top-tien op van de grootste bedriegers uit de sportgeschiedenis. De enige troost voor Manchester City is dat het slechts op twee staat, net voor Lance Armstrong. De eerste plaats is voor de DDR, het vroegere Oost-Duitsland, dat op vijf Olympische Spelen 409 medailles (waarvan 153 gouden) behaalde door talentrijke kinderen jarenlang vol medicatie te stoppen en als machines te trainen.
Manchester City blijft mordicus volhouden dat het onschuldig is en ging vrijdag zoals verwacht in beroep. De club beweerde over ‘onweerlegbaar bewijs’ daarvoor te beschikken. Vrijdag pakten de Citizens daar eindelijk mee uit. Het stelde dat in werkelijkheid niet de eigenaars van de club het grootste deel van de sponsorcontracten had betaald, maar de Verenigde Arabische Emiraten. De staat dus, wat – begrijpe wie het kan – toegelaten is in de Premier League.
Sjeik Mansour
De Engelse media waren niet onder de indruk. ‘Is het dat maar’, blokletterde The Telegraph. Het duurde niet lang vooraleer het verweer van de tienvoudige Engelse kampioen helemaal werd weggelachen. Niemand minder dan hoofdsponsor Etihad Airways had ‘dat’ jaren terug al tegengesproken. In 2015 voerde het departement handel en transport van de Amerikaanse regering een onderzoek naar alle luchtvaartmaatschappijen die staatseigendom waren. Etihad noemde de suggestie dat de regering betaald had voor het sponsorschap van de club ‘vals’. Dat was gebeurd door de Abu Dhabi United Group van sjeik Mansour, de eigenaar van City.
Leest u even mee: “The assertion that the Abu Dhabi government paid for Etihad’s sponsorship of English Premier League football club Manchester City is false. In 2011, Etihad and Manchester City entered into a 10-year sponsorship agreement, which included naming rights for Manchester City’s stadium. Etihad funded this sponsorship from its own liquidity.
“We are government-owned and have been since our founding. We are and have always been clear that we do not receive any subsidies from the Abu Dhabi government, and that we are financed through a combination of equity, shareholder and commercial loans.
“Our shareholder [the Abu Dhabi government]’s equity and loans are not subsidies under any applicable definition; they are the means by which the Abu Dhabi government has sensibly invested in a successful business model.”
Burnham
Onweerlegbaar bewijs? Er blijkt vooral ongelooflijke domheid uit of is het arrogantie. Wij hebben veel meer geld en kunnen ons alles permitteren. Wat City deed, mocht. Alleen lijkt de club dat niet beseft te hebben.
Intussen dreigt de impact van het schandaal zich niet te beperken tot het voetbal. Volgens Britse kranten dreigt Abu Dhabi ermee om miljarden aan investeringen uit het Verenigd Koninkrijk terug te trekken. Begrijpen de Emiraten dan niet dat ze bezig zijn het pr-debacle alleen nog groter te maken?
Premier Andy Burnham, die als burgemeester van Manchester jarenlang met City samenwerkte om East Manchester te herwaarderen, werd al in het defensief gedrongen. Hij had laat weten ‘het jammer te vinden om de huidige eigenaars van City te verliezen’. Na een storm van protest krabbelde hij terug en liet weten dat ‘niemand boven de wet staat’.
Pinto
Elke dag wordt deze affaire alleen maar erger. Opvallend is dat de groei van de sponsorinkomsten stopte zodra er een onderzoek naar werd opgestart. Blijkbaar wisten ze in het Etihad Stadium maar al te best dat er stront aan de knikker was. En er komen elke dag nieuwe verhalen naar boven.
Of ze waar zijn moet nog blijken. Zo worden vragen gesteld bij de transfer van Eerling Haaland van Borussia Dortmund naar City. De Duitsers streken vier jaar geleden 59,5 miljoen euro op voor de Noorse aanvalssensatie. Een prikkie waarvoor je de jongste jaren nog alleen een goede verdediger kan kopen, laat staan een doelpuntenmachine. City had er alle belang bij om de officiële transferprijs zo laag mogelijk te houden.
Ook Gianni Infantino komt weer in opspraak. Volgens Rui Pinto, de klokkenluider die de affaire City uitbracht, deed de Zwitser er als secretaris-generaal van Uefa alles wat in zijn macht lag aan om een serieus onderzoek naar de staatsclubs Paris Saint-Germain en Manchester City te voorkomen. Hij wilde alleen weten van een boete, die dergelijke clubs uiteraard met de glimlach betalen. Vreemd genoeg werd de voorbije dagen de bescherming van Pinto door de Portugese regering stopgezet. Wie mogen er niet aan denken dat dit gebeurde vanwege druk vanuit een of andere golfstaat.
Negreira
En of het schandaal rond Manchester City niet volstaat, stuurde Real Madrid een dossier naar Uefa vol aantijgingen van corruptie vanwege rivaal FC Barcelona. Al langer doet het verhaal de ronde dat de Catalaanse club 8,4 miljoen euro betaalde aan José Maria Enriquez Negreira. De ‘Negreira-case’ leek een stille dood gestorven, maar de Koninklijke speelde nu blijkbaar nieuwe bewijzen door aan de bevoegde instanties en spreekt van ‘het grootste schandaal uit de geschiedenis’. Het is drummen aan de top.
Negreira was de vice-voorzitter van de Spaanse scheidsrechterscommissie. Volgens Barça-voorzitter Joan Laporta was het nooit de bedoeling van zijn club om scheidsrechters om te kopen. Negreira zou betaald geweest zijn voor ‘scouting en technische rapporten’. Waarom zou het een goed idee geweest zijn om zo’n opdrachten te geven?
Pep
De dossiers Barcelona en Manchester City hebben één gezamenlijke naam: Pep Guardiola. Nergens wordt beweerd dat hij iets te maken had met de schandalen, maar hij zou als coach wel eens zijn successen te danken kunnen hebben aan het bedrog van zijn opdrachtgevers. Of hoe een voetbaldroom wordt ontmanteld.
