Begin augustus en het is al bittere ernst voor een aantal Belgische clubs. Union neemt het vanavond in Oostende (!) op tegen Bodö Glimt, de Noorse sensatie van de vorige editie van de Champions League. Vrijdag opent kampioen Club Brugge de nationale competitie, die er na 17 jaar weer uitziet zoals in elk zich respecterend voetballand.
In iedere wedstrijd van de Jupiler Pro League staan weer drie punten op het spel. Vanaf de eerste dag van de competitie. De tegenstanders van een reguliere competitie blijven drogredenen bedenken in hun heimwee naar de play-offs. Wim De Coninck, overigens een keurige, lieve man, vreest dat er in de strijd voor het behoud gaat gefoefeld worden door ploegen die tussen plaats zeven en veertien hangen en niets meer te winnen of verliezen hebben.
Een vreemde redenering. Alsof die plaatsen er niet meer toe doen. Oud-voetballers weten wellicht beter wat er allemaal geritseld werd/wordt, maar het verhaal was altijd dat er vooral in het begin van het seizoen wel al eens cadeau’s werden uitgedeeld. Op een moment dat het niet opvalt.
Zijn dat echter geen verhalen uit het verleden, toen er nog niet om fortuinen werd gevoetbald? Tegenwoordig krijgen spelers riante winstpremies en bij de meeste clubs zijn er extra’s voorzien op basis van de plaats in het klassement. Je bent een dief van je eigen portemonnee, en die van je collega’s, als je punten weggeeft. Bovendien, er wordt nog altijd gebikkeld om vijf Europese tickets en twee ploegen moeten degraderen. Waarom zouden de meeste ploegen daar niet tot bijna de laatste speeldag bij betrokken zijn?
Van 40 naar 34 speeldagen. Geen midweekwedstrijden meer op een moment dat de spelers door hun beste krachten heen zitten. Geen overbelaste voetballers meer. Vinden ex-spelers dat niet belangrijk? Neen, vanaf nu is het zaak het hele seizoen zo regelmatig mogelijk te presteren in plaats van alles op de eindspurt te zetten. Elke wedstrijd vanaf de eerste speeldag is zo belangrijk als de laatste. De beste wint, de twee zwaksten zakken. Voetbal is weer een simpel spel, zoals het hoort te zijn.
Huiswerk
Desondanks lijken de meeste clubs bij de start van de competitie nog volop bezig met hun huiswerk. Het WK heeft uiteraard niet geholpen. Ook al start de competitie een week later dan de vorige jaren, de openingswedstrijd valt minder dan drie weken na de WK-finale.
Voorspellingen doen is op dit moment te belachelijk voor woorden. Geen mens die weet hoe de selecties van de verscheidene ploegen er op 1 september zullen uitzien.
Je neemt echter geen risico als je aangeeft dat er weer heel wat talent verdwenen is. Bij Anderlecht Thorgan Hazard en Nathan De Cat. Bij STVV Goto (via Anderlecht), Ito en Yamamoto. Bij Antwerp Vanden Bosch, Janssen en Kerk. Bij Westerlo Ferri en bij Union Scherpen. Bij AA Gent Hong en Skoras. Bij Racing Genk Kos Karetsas en bij Club Brugge Mignolet, Stankovic en vooral Tzolis.
Opvallend is dat er meer dan ooit flink geïnvesteerd wordt in nieuwe spelers. Zes, acht, tien miljoen voor een nieuweling: bedragen die enkele jaren terug hoogst uitzonderlijk waren. Helaas, allemaal naar minder dan een handvol ploegen. Alleen Genk, in mindere mate Anderlecht en vooral Club Brugge kunnen zich dat soort bedragen permitteren. Dat, en niet de afschaffing van de play-offs, gaat de spankracht van onze competitie aantasten.
Walhalla
Het Europese voetbal zit, in de kleinere voetballanden, in een vicieuze cirkel. In de Europese bekers (lees de Champions League) valt zoveel geld te verdienen voor de deelnemers dat bijna alleen zij zich nog echt kunnen versterken. Al moeten we er eerlijkheidshalve ook aan toevoegen dat juist die clubs de vruchten plukken van hun verstandig aankoopbeleid.
Niemand lijkt op dit moment echt klaar voor het grote werk. De resultaten in de vriendschappelijke wedstrijden tegen buitenlandse clubs waren zelden overtuigend. Okee, die tellen niet, maar ze zijn wel een indicatie.
Ronduit zorgwekkend was het eerste optreden van het nieuwe AA Gent in de Conference League. Na twee keer 0-0 en strafschoppen door tegen een ploeg waar ik nog nooit had van gehoord en nu weer de naam moet van opzoeken. Juist, LNZ Cherkazy uit Oekraïne.
Hoopgevender was de tweede helft van Anderlecht tegen Hammarby. Deze week volgt PAOK Saloniki en dat wordt weer een ernstige test voor paars-wit. Vooral de Buffalo’s zullen echter de handen vol hebben om (ten koste van IFK Göteborg) door de voorronde te geraken.
STVV komt Europees pas later in actie, maar laat ons er gezien de uittocht van enkele smaakmakers niet te veel van verwachten. Het is zo goed als ondenkbaar dat de Limburgers opnieuw meedoen voor de prijzen.
En dan is er nog Union, dat in eerste instantie voorbij Bodö Glimt moet geraken om het walhalla van het voetbal (de Champions League) te bereiken. De Noorse club zit midden in de competitie en was vorig seizoen een van de sensaties van het kampioenenbal, met overwinningen tegen onder andere Atletico Madrid, Manchester City en Inter Milaan (twee keer). Goed voor een plaats in de 1/8ste finales. Begin er maar aan, Union zijnde, met een nieuwe ploeg en nauwelijks wedstrijdritme in de benen. En zonder Burgess, toch al jaren het anker van de Brusselaars, wetende dat er zo’n 50 miljoen euro op het spel kan staan.
