Er staat tegen Nieuw-Zeeland veel meer op het spel dan groepswinst op het WK
Na twee speelrondes is de hamvraag niet langer of de Rode Duivels een van de zwakste poules van dit WK kunnen winnen, maar of ze zich überhaupt kunnen plaatsen voor de knock-outfase. Een mislukking zou zware gevolgen kunnen hebben voor volgende toernooien. Nu al kan worden gesteld dat bondscoach Rudi Garcia na het WK zal verdwijnen. De relatie met de buitenwacht komt niet meer goed.
In het voetbal bestaan geen zekerheden. Dat bewijst deze Wereldbeker meer dan ooit. Het minuscule Kaapverdië pakte vorige nacht nu ook een punt tegen drievoudig wereldkampioen Uruguay. Even verrassend, en ontgoochelend, is het gelijkspel van de Rode Duivels tegen Iran. Puntenverlies tegen Egypte kon nog min of meer op enig begrip rekenen, omdat bij de Farao’s toppers als Mo Salah en Omar Marmoush rondlopen. Iran staat hoger op de Fifa Ranking dan Egypte, maar kijk naar de namen van hun spelers en de clubs waar ze bij spelen. Veel jongens zijn bovendien actief in de eigen competitie die door het Amerikaanse oorlogsgeweld al maanden stilligt.
Het WK is eigenlijk al mislukt voor de Belgen. Zelfs groepswinst, wat op dit moment een klein mirakel lijkt, kan niet meer goedmaken wat is misgelopen. Eén (own)goal in 180 minuten WK-voetbal. Tegen, laat ons eerlijk zijn, Janneke en Mieke. Doelman Thibaut Courtois als de grote uitblinker tegen voetbaldreumesen. Terwijl de spelers als helden werden uitgewuifd na vriendschappelijke zeges in Kroatië en tegen Tunesië.
Rudi Garcia begreep voor de partij tegen Iran al dat het water hem bijna tot aan de lippen stond. Anders valt niet te verklaren dat Romelu Lukaku nu plots aan de aftrap verscheen, terwijl wekenlang werd verkondigd dat dit uitgesloten was. Helaas, ook Big Rom kon de Duivels niet over de streep halen.
Illusie
Vraag is hoe het verder moet. Volgend weekeinde wacht Nieuw-Zeeland. Weer een ploeg van (met alle respect) twee keer niks, maar weer een laag blok en een team met spelers die als een heuse ploeg knokken alsof hun leven ervan afhangt. Hoe is het mogelijk dat teams met spelers uit de rijkste competities ter wereld meer dan de handen vol hebben met – op papier – tweede- en zelfs derderangsvoetballers uit landjes als Iran, Nieuw-Zeeland, Curaçao of Kaapverdië?
In de grootste voetballanden worden waanzinnige transferbedragen betaald voor spelers die vaak nauwelijks meer zijn dan modale voetballers. Als ze ook maar even beneden hun niveau blijven, geraken ze in de problemen tegen veel mindere teams die zich in hun tegenstander vastbijten. Het zou tot denken moeten aanzetten tijdens transferperiodes, maar het zal niet gebeuren. De voetbalwereld leeft van illusies.
Amerika 2026 begint steeds meer te gelijken op Mexico 1986. Of is het eerder Frankrijk 1998, toen ook met twee teleurstellende draws begonnen werd (hoewel ook tegen de latere halvefinalist Nederland)? In Frankrijk veranderde Georges Leekens niet echt het geweer van schouder en blies een vroege aftocht. In Toluca koos Guy Thys, onder druk van de media en bondsvoorzitter Louis Wouters, voor een radicale verjonging. Is het opnieuw tijd voor een radicale ommezwaai?
In 1986 bracht een bierkaartje (zie DWD van 3 juni 2026) de oplossing aan. Behoort een nieuwe deus ex machina voor de oplossing? Kan je de restanten van de Gouden Generatie (Lukaku, De Bruyne, Witsel, en zelfs een leeftijdsgenoot als Vanaken) plots bedanken voor bewezen diensten? Zou dit geen stank voor dank zijn? En er is nog een belangrijkere vraag: staan er jongere alternatieven klaar? Charles De Ketelaere heeft evenveel tegen- als voorstanders. Is Fernando-Pardo al klaar voor een volgende stap? Nathan Ngoy is een onverwachte ontdekking, maar af en toe nog al te onbezonnen.
Tien miljoen
Aan Rudi Garcia om de knopen door te hakken. Een bondscoach, waarvan we nu mogen aannemen dat hij aan zijn laatste interlands bezig is. Er is noch bij pers, analisten en supporters een draagvlak om met de Fransman door te gaan.
De volgende vraag is dan ook: hoe het op dit WK ook afloopt, hoe moet het verder? Wie volgt straks Garcia op? Michel Preud’homme lijkt er geen zin meer in te hebben. Wil Hein Vanhaezebrouck zijn comfortabele zitje in een tv-studio nog inruilen voor de hectiek van de harde bank van de dug-out? Onze grootste trainersnamen (Philippe Clement, vooral Vincent Kompany) voelen zich nog te gelukkig in het trainerswerk bij een club. Welke buitenlandse coach met enige ‘envergure’ zit te wachten om de opvolgers van onze succesrijkste generatie klaar te stomen? Tenzij misschien voor een salaris dat de bond niet kan en wil betalen. Moeten we richting jongens als Wouter Vrancken of Karel Geraerts beginnen denken? Zitten zij al op de nationale ploeg te wachten en zijn zij klaar voor het oordeel van ruim tien miljoen vermeende kenners?
Maar eerst moet hoe dan ook Rudi Garcia de meubels redden. Er staat zaterdag tegen Nieuw-Zeeland veel meer op het spel dan een totaal mislukt WK. De Rode Duivels dreigen bij een nieuwe mislukking straks uit de top-10 van de Fifa Ranking te tuimelen. Dat zou zware gevolgen kunnen hebben bij lotingen voor volgende toernooien. Als de status van reekshoofd verloren gaat, komen de Duivels vanaf de voorronde van het WK 2030 in een groep met een reekshoofd terecht. Kunnen ze zich dan nog wel plaatsen voor een WK? Zelfs met 48 deelnemers. Als het al voor de derde keer misloopt voor een viervoudige wereldkampioen als Italië waarom zou het de Belgische ploeg dan niet kunnen overkomen?
Overleven
Kortom, er staat zaterdagmorgen veel meer op het spel dan winst in groep G. Dat moet nu maar even vergeten worden. Het is trouwens Egypte dat de sleutel in handen heeft voor de eerste plaats, niet de Duivels. Overleven is het enige wat nu telt. Het is dat of de complete afgang.
