Hoe lang zal het duren vooraleer we ons weer benadeeld voelen door de arbitrage? In de eerste ronde wordt het in ieder geval moeilijk. Met tegenstanders als Nieuw-Zeeland, Iran en Egypte kunnen we moeilijk roepen dat wij als klein landje altijd benadeeld worden. Als nummer negen op de Fifa Ranking behoren we immers zelf tot de groten. Dat zal ons er echter niet van weerhouden ons af en toe bestolen te voelen.
In mijn lessen op de Erasmus- en Arteveldeschool probeerde ik de studenten te doen nadenken over objectiviteit in de voetbaljournalistiek. Ik vroeg hen wat de namen Kurt Röthlisberger ( penaltyfout op Weber tegen Duitsland op WK ’94), Peter Prendergast (de arm van Marc Wilmots tegen Brazilië op WK 2002) en Pierluigi Collina ( niet gefloten penalty op Mbo Mpenza in Bulgarije in voorronde Euro 2004) hen zegden. Zowat de hele klas wist het meteen: scheidsrechters die de Belgische ploeg benadeeld hadden.
Hoewel dat in het geval van de Jamaicaan Prendergast voor discussie vatbaar was. De kans is heel reëel dat een VAR de ref was gevolgd. Marc Wilmots legde zijn arm in de nek van de verdediger toen hij binnenkopte. Helemaal volgens de regels is dit niet. Wat niet wil zeggen dat iedere arbiter het zou bestraft hebben. En indien wel was de kans reëel dat een VAR ook niet had ingegrepen.
Dan vroeg ik hen of de namen Mark Shield ( Australië), William Mattus ( Costa Rica) en Karen Nalbaldyan ( Armenië) een belletje deden rinkelen. Je kon een speld horen vallen. En laat me eerlijk zijn: ik moest elk jaar die namen zelf ook weer gaan opzoeken. Overigens ook nu weer.
De Costaricaan leidde de eerste match van de Duivels in en tegen Japan op het WK 2002. Mattus ging niet in de fout, wel een van zijn assisten: een doelpunt van de thuisploeg werd ten onrechte voor buitenspel afgevlagd. Daardoor eindigde het duel op een gelijkspel (2-2). De Australiër was de ‘unparteiische’ bij de tweede opdracht tegen Tunesië. Hij liet een huizenhoge strafschopovertreding van Eric Deflandre onbestraft, waardoor het opnieuw een gelijkspel werd (1-1). Twee keer een correcte beslissing en de match tegen Brazilië was er nooit gekomen.
Ik had aan het lijstje ook nog de de naam van de Zweed Frederiksson kunnen toevoegen. Hij was de spelleider in het onvergetelijke duel op het WK ’86 tussen de Duivels en de Sovjet-Unie. Op de tribune vreesden we allemaal dat Jan Ceulemans na een lange bal van Stephan Demol buitenspel stond. De vlag van de Zweedse assistent ging echter niet de hoogte in bij de 2-2.
Nalbaldyan was de fluitenier die in 2003 in Andorra de 0-1 van Wesley Sonck goedkeurde, hoewel hij kort voordien al had gefloten.
Gekleurde bril
We herinneren ons de refs die ‘onze’ ploeg benadelen, maar vergeten meteen hen die ‘ons’ bevoordelen. Want dat eerste is een schande en dat tweede vinden we normaal. Of toch minstens niet zo erg. Of we hebben met onze gekleurde bril niet door dat we geluk hebben.
