Woensdag overleed Rolnd Lebuf, ex-sportjournalist van Het Nieuwsblad. Zijn vriend en ex-collega François Colin maakte dit afscheidsbericht voor Het Nieuwsblad.
Ik was behoorlijk van slag toen ik zondag, voor het duel tussen AA Gent en Anderlecht, te horen kreeg dat Roland Lebuf (87) er drie dagen later niet meer zou zijn. ‘Euthanasie omdat ik nog levend afscheid wilde nemen als mens en niet in een kist’, liet hij mij weten. Het wordt wennen, wedstrijden van de Buffalo’s zonder Roland Lebuf.
Ik ken Roland al van eind jaren ’70. Hij startte zijn carrière als rasechte Gentenaar bij de Vooruit en verhuisde mee naar De Morgen. Eerst als letterzetter – hij was de enige die van Louis-Paul Boon zijn teksten mocht intikken – nadien als corrector en finaal als sportjournalist.
In 1980 coverden we allebei voor de eerste keer een groot voetbaltoernooi: het EK in Italië. Samen met Hans Saris (Het Belang van Limburg) vormden we ‘the angry young men’ die bondsvoorzitter Louis Wouters op stang joegen. Met z’n drieën hebben we toen de voetbaljournalistiek in de kranten een beetje in een andere richting geduwd. In navolging van Jan Wauters op de radio werd het plots een stuk kritischer.
Roland en ik trokken samen met de wagen naar Spanje voor de Wereldbeker van 1982. Vijf weken lang op elkaars lip, maar er viel geen onvertogen woord en we keerden als vrienden terug. Tijdens de Mundial merkte ik pas echt hoe goed en hard mijn collega werkte. Hij was er alleen voor zijn krant. Ik kon het werk verdelen met Mark Dheedene.
De journalist én de mens Roland Lebuf hadden mij overtuigd en ik deed er na het WK alles aan om Jaak Beuckelaers, onze toenmalige chef, te overtuigen om Roland te transfereren. Nadien hebben we exact twintig jaar samen voor Het Nieuwsblad geschreven.
Roland was een Gentenaar in hart en nieren. Een echte Buffalo, maar hij was even streng voor zijn lievelingsclub als voor alle andere. Vraag het Ivan De Witte en Michel Louwagie maar. Hij was ook veel meer dan een clubwatcher. De meest opmerkelijke wedstrijd die hij coverde was wellicht de 6-1 nederlaag van Anderlecht bij Real Madrid in 1984. De avond waarop Juan Lozano zijn ex-club op een hoopje speelde en Emilio Butragueno drie keer liet scoren.
Roland Lebuf was bovenal heel sociaal ingesteld. Hij koos altijd voor ‘de kleine man’ in de sport. Met hart en ziel bracht hij verslag uit van het eenzame gevecht van Jean-Marc Bosman, die voor zijn vrijheid als voetballer vocht toen hij van Club Luik en de Belgische voetbalbond niet naar het Franse Duinkerken mocht overstappen. Hij zat op de eerste rij toen het Bosman-arrest, dat het voetbal voor altijd veranderde, werd uitgesproken.
Lebuf was een geweldige voetballiefhebber, maar zijn grootste liefde was ongetwijfeld de bokssport. Veel Belgische boksers dank(t)en voor een belangrijk deel hun carrière aan zijn pen. Zelfs lang na zijn pensionering bleef hij boksen voor ruimte in de krant voor de nobele kunst van de zelfverdediging.
Hij streed ook altijd voor ‘sérieux’ in de sportjournalistiek. Hoeraverhalen waren niet aan hem besteed. Sportjournalistiek was voor hem journalistiek, geen entertainment. Als drijvende kracht binnen de VBS (Vlaamse bond voor Sportjournalisten en -fotografen) probeerde hij de jongere generaties de liefde voor het vak bij te brengen. Hij was de geestelijke vader van de Vlaamse Reus, die vorige week vrijdag voor de 35stekeer werd uitgereikt aan Isaac Kimeli.
Beste Roland, ik ga je missen en ik zal lang niet de enige zijn. Vaarwel mijn vriend.
François Colin
