Sport/voetbalfiguur van het jaar: Tim Van de Velde zorgde voor mijn meest beklijvende moment van het jaar. Tim, wie? Geen wereldtopper en hoegenaamd geen wereldprestatie, maar hij kreeg van de Wereldatletiekbond de Fairplay Award omdat hij tijdens het WK in Tokio op de 3000 m steeple in de laatste rechte lijn op de Colombiaan Carlos San Martin, die net als hij was gevallen, wachtte en samen met hem over de finishlijn ging. In eerste instantie kreeg hij zowaar een gele kaart.
Geregeld met frisse tegenzin genoten van het voetbal van Paris Saint-Germain, vaak dankzij de vlugge voetjes van Vitinha. Voetbal dat echter het resultaat is van ‘sportswashing’, lees de petrodollars van de emir van Qatar.
Coach van het jaar: uiteraard zijn er betere en slechtere coaches, maar ze zijn allemaal afhankelijk van het spelersmateriaal. Neem Arne Slot: de wonderdoener die Liverpool in de zomer naar de titel loodste, werd een flop in de winter omdat hij ondanks een transferinvestering van bijna een half miljard al uit de titelstrijd verdween.
Of Xabi Alonso: de man die Bayer Leverkusen de eerste landstitel uit de geschiedenis bezorgde, maar volgens de Madrileense pers al halfweg zijn eerste seizoen bij de Koninklijke rijp voor een ontslag.
Of Sebastien Pocognoli: meteen kampioen met Union en nu zes van de negen competitiematchen verloren met Monaco. 3 op 21 in de jongste periode.
Wedstrijd van het jaar: Manchester United- Lyon (5-4 na verlengingen, van 2-0 naar 2-2 en in de extra-times van 2-4 naar 5-4), Barcelona-Inter (3-3) en vooral Hongarije-Ierland. Ik zag slechts het laatste halfuur van die match, maar in de slotfase maakte Troy Parrot – die al na 15 minuten had gescoord – zijn hattrick vol en boog zo een 2-1 achterstand om in 2-3 winst. De laatste treffer in de 96ste minuut met de allerlaatste baltoets van de partij. Nu hopen dat de Ieren de barragematchen overleven.
Draak van 2025: te veel wedstrijden uit de Jupiler Pro League
Dwaasheid van het jaar: weinig origineel wellicht maar zo van de pot gerukt dat ik het niet kan negeren: de Fifa Peace Prize voor Donald J. Trump. Niet alleen omdat zelfs de grootste imbeciel vooraf wist wie zou winnen, maar ook omdat de laureaat, die zich had moeten doodschamen voor zoveel gatlikkerij, het de grootste eer van zijn leven noemde. Intussen heeft hij bombardementen laten uitvoeren in Nigeria, Syrië en Venezuela. Ideetje voor Gianni: de Fifa Prijs voor Bombardier van het Jaar. De winnaar alweer vooraf bekend. Hoewel zijn maatje Vladimir een geduchte concurrent is.
Lul van het jaar: weinig origineel alweer, want Gianni Infantino liet zelfs niemand in zijn schaduw komen. Wie kon ooit bevroeden dat we nog heimwee zouden krijgen naar Sepp Blatter. Toch een heel klein beetje dan. Maar eigenlijk verdienen alle nationale bondsvoorzitters (op de Noorse na) een vermelding. Zij hadden het op z’n minst moeten opnemen voor hun fans maar zijn heimelijk gelukkig met Infantino en de onwaarschijnlijk dure tickets voor het WK. Met die dure tickets blijft Infantino aan de macht, want zo kan hij steeds meer geld naar de nationale bonden toeschuiven.
Opmerkelijkste trend: er wordt al enkele decennia voorspeld dat de bubbel in het voetbal gaat barsten, maar we moeten er nu toch ernstig rekening mee beginnen houden. In België verloren de tv-rechten met het nieuwe tv-contract twintig procent van hun waarde en de rechtenhouder betaalt nu zelfs niet meer. Eerder gebeurde iets gelijkaardigs in Frankrijk. Alleen in Engeland lijkt ‘the sky’ nog steeds ‘the limit’.
En er zou nog meer onheil op komst kunnen zijn. De affaire Lassana Diarra zou het huidige transfersysteem kunnen onderuithalen. En uit Zwitserland hoor ik dat we de klacht van het Luxemburgse Swift Hesperange ernstig mogen nemen. Hun eigenaar Flavio Becca eist een plaats op in een buitenlandse competitie.
Boek van 2025: ‘Engulfed, how Saudi Arabia bought Sport, and the World’ van James Montague, over hoe sportswashing de sportwereld overspoelde. En het einde is nog niet in zicht. Er komen nieuwe Fifa-voetbalprijzen, betaald door Dubai.
Sportjournalist 2025: Bart Lagae en Diebrecht Desmet, mijn ex-studenten. Toen ik in 2002 de eerste sportjournalist in de geschiedenis van De Standaard werd en vier jaar later opnieuw getransfereerd werd naar Het Nieuwsblad, vreesde ik dat ik de eerste en de laatste sportjournalist van DS zou worden. Gelukkig besefte de hoofdredactie dat een kwaliteitskrant ook aandacht moeten hebben voor sport. Dat is meer dan ooit nodig, omdat er steeds meer geld omgaat in de sport en omdat de sport steeds vaker gebruikt (lees misbruikt) wordt voor politieke doeleinden. Het begon in 1934 met het WK voetbal van Mussolini in Italië en twee jaar later met de Olympische Spelen van Hitler in Berlijn. Na Argentinië 1978, Beijing 2008, Rusland 2018, Qatar 2022 dreigt ook VS (/Mexico, Canada) in dat rijtje te belanden. En dan moet Saudi-Arabië 2034 nog komen.
Dat kwaliteitskranten eigen sportberichtgeving brengen is meer dan ooit noodzakelijk, omdat zij niet afhankelijk zijn van clubs, bonden of atleten voor nieuws en nog zonder muilband kunnen/durven/willen/moeten berichten.
2026: kan bijna alleen beter worden dan 2025, al durf ik daar niet al te zeker van zijn. Kan de ellende in Gaza, Soedan en Oekraïne (en helaas nog heel wat plekken) ophouden aub?
Ik kijk alvast uit naar vakantie in Zuid-Afrika (met hopelijk weer een etentje met Tom en René) nadat we 2025 hebben overgeslagen en naar de komst van de onvolprezen Paul Simon (84!) eind april in Bozar.
Ik ga ook de komende maanden zeker ook naar de voetbaltentoonstelling in Gent, de stad waar ik opgroeide. Ons voetbalverleden verdient meer aandacht. Wij zijn zowat het enige (West-)Europese land waar de belangstelling voor de voetbalgeschiedenis zo goed als onbestaande is.
Z026 zou natuurlijk ook het jaar van het WK voetbal moeten zijn. Maar kan je daar verlangend naar uitkijken als je weet dat alleen wie heel rijk is zich een toegangskaart kan permitteren en als Trump en Infantino voortdurend de aandacht gaan opeisen? Alweer een WK in de categorie ‘sportswashing’.
