Nafi Thiam wint! Zo stond het op ik weet niet meer welke website. Met uitroepteken, alsof een bijzondere gebeurtenis zich aan het voltrekken was. Terwijl net het omgekeerde verbazing zou gewekt hebben. Talence heeft zich lang gehandhaafd als een concurrent van het Oostenrijkse Götzis als Mekka van de meerkampen maar de klad zit erin. En dit jaar was de bezetting opvallend zwak, bij de mannen en bij de vrouwen.
Noor Vidts is pas bevrijd van blessures en Duitse insiders wezen op de vooruitgang van ene Anne-Elisabeth Ehlers, maar relativeerden dat meteen: een meisje dat op de eerste wedstrijddag twintig zou worden kan toch niet wedijveren met een drievoudig olympisch kampioene? Alleen, Thiam is al een hele tijd op de terugweg. Vorig jaar nog ging ze bij de wereldkampioenschappen in Tokio onderuit, vooral als gevolg van problemen met de atletiekbond. Volgens sommigen een mooi excuus voor de gebrekkige vorm die ze er tentoon spreidde alvorens de handdoek in de ring te gooien.
Terloops: anderen zouden die kleine oorlog hebben aangegrepen om zichzelf te overtreffen. Afgelopen tijd heeft ook Thiam niet altijd in optimale omstandigheden kunnen trainen. Neemt niet weg dat 6482 punten wel erg mager is, ook al bezet ze nu de zesde plaats op de wereldranglijst van het jaar. Maar de zevenkamp is dan ook, zoals stilaan algemeen bekend, ongeveer het zwakste van alle onderdelen van de atletiek. In Talence heeft Thiam vertrouwen getankt, lees ik hier en daar. Hoe kan je vertrouwen tanken uit je slechtste prestatie van het voorbije decennium? En uit het besef dat je niet eens de internationale kwalificatienorm voor de wereldkampioenschappen volgend jaar in Beijing hebt gehaald, al kan dat ook via het achterpoortje van de rankings?
Die kampioenschappen interesseren haar maar matig, zei ze in Talence. Wel wil ze nog een keer uitblinken op de Olympische Spelen in 2028 in Los Angeles. Thiam zal dan vierendertig zijn.
