Ik ben een fan van de Ceulemans-doctrine. De Caje was (en is wellicht) van oordeel dat het belang van trainers zwaar werd (wordt) overdreven en dat de coach maar zo goed is als zijn spelersgroep. Allerlei onderzoek toonde aan dat een trainerswissel zelden impact heeft. Heb je ooit al de coach een doelpunt zien maken? Dit seizoen zijn er echter een aantal trainerswissels geweest met opmerkelijke verrijzenissen voor gevolg. Maar vergeet daarbij niet dat veruit de meeste trainerswissels geen effect hadden.
Sterke Jan vindt een recent en zeer overtuigend voorbeeld in Vincent Kompany: twee jaar geleden met Burnley uit de Premier League gezakt en dan twee keer op rij Duits kampioen met Bayern München en halvefinalist in de Champions League. Union is misschien een nog straffer voorbeeld. De Brusselaars verkochten de voorbije jaren telkens hun beste spelers, maar bleven aan de top meedraaien. Wie ook trainer was. Mazzu, Blessin, Geraerts, Pocognoli, Hubert: allemaal gooiden ze hoge ogen. David Hubert werd bij Anderlecht wandelen gestuurd, geraakte met OH Leuven niet uit de kelder van de Jupiler Pro League maar lijkt nu op weg naar de landstitel.
Clement
Er zijn echter een aantal recente voorbeelden van een dramatische ommekeer onder een nieuwe coach. De Amerikaan Rino Matarazzo kreeg in januari de leiding over Real Sociedad. De Basken stonden toen twee punten boven de degradatiezone. Nadien verloren ze nog slechts drie van hun achttien competitiewedstrijden (en werd onder andere Barcelona geklopt) en moeten ze nog slechts vier punten inhalen om vijfde te worden en naar de Champions League te mogen. Bovendien wonnen ze vorig weekeinde de Spaanse bekerfinale tegen Atletico Madrid.
De Championship (Engelse tweede klasse) heeft zelfs twee opmerkelijke voorbeelden. Om te beginnen: Philippe Clement. Norwich City bengelde op 18 november met 9 punten uit 15 wedstrijden onderin in de Championship. Degradatie dreigde voor The Canaries. Toen arriveerde Philippe Clement. Intussen staat de ploeg negende met 61 punten uit 43 matchen (dus 52 punten uit 28 matchen onder de Antwerpenaar).
En dan is er ook nog Tonda Eckert (33) bij Southampton. Na de degradatie vorig seizoen uit de Premier League ging het van kwaad naar erger met de Saints. Op 2 november werd onze landgenoot Will Still aan de deur gezet. Zijn opvolger Tonda Eckert loodste het team van de 21ste naar de vierde plaats en mag zich opmaken voor de play-offs voor promotie. De club uit het zuiden van Engeland wipte in de kwartfinales van de beker bovendien Arsenal, de leider in de Premier League, en mag straks de halve finale spelen tegen Manchester City.
Red Devils
Het meest bekende voorbeeld dit seizoen is wellicht Manchester United. Onder Ruben Amorim, die van Sporting Clube do Portugal weer de nummer één van het land had gemaakt, stevenden de Red Devils alweer op een kleurloos seizoen af. Tot Michael Carrick begin dit jaar het team in handen kreeg. De ex-speler van de club zorgde inmiddels zo goed als zeker voor een terugkeer in de Champions League. Man U pakte onder hem 26 punten uit twaalf wedstrijden. Dat is twee meer dan Manchester City, vier meer dan Bournemouth en vijf meer dan Arsenal in dezelfde periode. En zeven meer dat West Ham, dat in acute nood verkeerde en door Nuno Espirito Santo uit de gevarenzone werd geloodst.
De Mancunians klommen daardoor naar de derde plaats en danken dit vooral aan hun resultaten tegen de topploegen. Ze haalden tegen de andere topploegen twaalf punten meer dan Arsenal. Onder Carrick werd gewonnen bij Arsenal, Manchester City en Liverpool. Iets waar zelfs Alex Ferguson nooit in geslaagd was. De laatste keer dat dit gebeurde, was in het seizoen 1984-85.
Man U wordt weer een kanshebber op de titel als het leert beter te doen tegen de degradatiekandidaten. Twee keer gelijk tegen West Ham, één op zes tegen Leeds, gelijk tegen Wolverhampton, Tottenham, Nottingham Forest en Burnley. Dat zijn zeventien punten en de achterstand op de koploper bedraagt twaalf punten.
Toch is het nog niet zeker dat ‘caretaker’ Michael Carrick mag blijven. Misschien omdat de clubleiding denkt dat hij niets wonderlijks deed. Inderdaad, de gewezen middenvelder deed wat zowat iedere MU-fan zou gedaan hebben: terugkeren naar een viermansdefensie (volgens het DNA van de club), Kobbie Mainoo op het middenveld in plaats van op de bank posteren. Met de 21-jarige Mainoo aan de aftrap werd acht keer gewonnen, drie keer gelijk gespeeld en één keer verloren. Goed voor een doelsaldo van +10 en een winstpercentage van 67%. Zonder de youngster aan de aftrap werd ook acht keer gewonnen, maar zeven keer gelijkgespeeld en zes keer verloren. Met een doelsaldo van +3 en een winstpercentage van slechts 38%.
Bredero
Dankzij Mainoo kon Bruno Fernandes vooruitgeschoven worden en weer een meer aanvallende rol vertolken. De Portugees staat intussen op 18 assists en op een zucht van het PL-record van Kevin De Bruyne en Thierry Henry met 20 stuks. Fernandes wordt in verscheidene media zelfs naar voor geschoven als Footballer of the Year, nadat hij eerst maandenlang achter tegenstanders had aangelopen.
Bredero moet een voetbalexpert geweest zijn.
