´Sherida fietste in haar jeugd vaak naar het net onder Sneek gelegen tweelingdorp, om vriendinnen te treffen en (natuurlijk) een partijtje te voetballen. Latjetrap deed ze ook graag. Niet alleen in Hommerts-Jutrijp trouwens, maar ook in Sneek, op het grasveld vlakbij haar ouderlijk huis. Met broer Dennis en vrienden als Patrick en Kevin. Latjetrap. Hoe verder van het doel, hoe moeilijker het was om de bal tegen de lat te mikken. Maar hoe groter de afstand, hoe mooier Sherida het spelletje vond. Met haar puike trap en gevoel voor precisie was ze de jongens regelmatig de baas.´
´Bám…bám…bám…bám. Als de garagedeuren konden spreken, zouden ze vertellen over de kinderen die ballen tegen ze aan hebben getrapt. Elke dag, uren achtereen. Week in, week uit, jarenlang. Deze rij garagedeuren vormen een compleet elftal. Anno nu zijn de meeste deuren wit, in het midden voorzien van een huisnummer en knop met slot. Ontelbare deukjes vormen de stille getuigen van wat de voetballende jeugd hier heeft gedaan. Voor de deuren tiert het onkruid welig. Ramen ontbreken, ideaal om er elke dag urenlang ballen tegenaan te trappen. Sherida Spitse, kind van de Morrahemstraat, is vanaf haar vierde vrijwel dagelijks – gewapend met een bal – te vinden bij de garageboxen. Hoeveel deukjes zal ze op haar geweten hebben? Binnenkant rechts, binnenkant links, rechterwreef, linkerwreef. Laag, hoog, laag, mikken op het huisnummer of zo hard mogelijk uithalen.´
Haar vader: ¨Ze was altijd buiten en altijd met een bal in de weer.¨
´Haar ouders besloten te verhuizen naar een royale eensgezinswoning, amper een kilometer verderop. ¨Het was dichtbij, maar desondanks vond ik het verschrikkelijk, want ik was bang al mijn vriendjes en vriendinnetjes kwijt te raken en ook het voetballen bij de garages. Achteraf viel het reuze mee, mede omdat het vanaf ons nieuwe huis maar een paar minuutjes fietsen was naar de velden van v.v. Sneek.¨ En dat niet alleen. Vlak achter de nieuwe woning ontdekte Sherida een groot grasveld. Daarop twee doeltjes. Sherida was er na de verhuizing bij wijze van spreken dag en nacht te vinden. Andere hobby´s? ¨Nee, daar had ik geen tijd voor. Als ik vrij had, voetbalde ik en ´s avonds keken we vaak voetbal op tv. Papa ging wel mee naar het grasveld en dan schoten we de bal naar elkaar over. Op dat veldje heb ik het trappen van lange ballen onder de knie gekregen. Van doel naar doel. Constant proberen om de bal bij papa ´op de stropdas´ te leggen. Dat ging me aardig af; m´n broertje was er trouwens ook goed in. Tja, wat is dat? Een kwestie van de bal goed raken en de juiste snelheid weten te bepalen. Als ik de bal naar papa trapte en die bal ging over hem heen, dan wist ik dat de volgende bal iets minder hard moest. Proberen, proberen, proberen. Als ik iets niet goed doe, probeer ik het net zo lang tot het wel goed gaat. Aangeboren talent? Nou, dat weet ik niet. Ik heb er aanleg voor, maar de kwaliteit heb ik door veel oefenen verder ontwikkeld. Ik ben blij dat ik het kan.´
Bron: Peter van der Meeren, Sherida – Open kaart, 2026, blz. 9, 13, 14, 19, 25-26
Na niet minder dan 248 interlands (Europees record) beëindigde Sherida Spitse in oktober 2025 haar succesvolle loopbaan in het Nederlands vrouwenvoetbalelftal. Met de Oranje Leeuwinnen werd zij Europees kampioen in eigen land (2017) en was zij twee jaar later WK-finalist. Spitse speelde in haar loopbaan voor SC Heerenveen, FC Twente en een tweetal Noorse clubs. Als huidige speelster van Ajax wordt ze nog altijd geroemd om haar spelinzicht, schotkracht en winnaarsmentaliteit.
Rob Siekmann
