Met de Omloop Het Nieuwsblad start zaterdag 28 februari het Belgische luik van het wielerseizoen.
Iedere trap die Remco Evenepoel dit seizoen geeft, zal nauwgezet worden gevolgd. Zo was het al in de prille aanloop van deze campagne. Toen Evenepoel voor zijn nieuwe werkgever Red Bull-BORA-hansgrohe een paar koersen won in Spanje en de Ronde van Valencia op zijn naam schreef, swingden de superlatieven de pan uit. Het heette dat Evenepoel in de manier waarop hij concurrenten uit het wiel kegelde, deed denken aan Tadej Pogacar. Nochtans bestond de tegenstand in deze wedstrijd voornamelijk uit renners van tweede garnituur. Maar toen Evenepoel vervolgens in de UAE-Tour kwetsbaar bleek in het hooggebergte werden er hier en daar andere conclusies getrokken. Hij had, zo klonk het, nog een lange weg te gaan.
Enige nuance is de wielersport altijd vreemd geweest. Zeker in deze periode waarin het leger analisten elk jaar groeit. Die plegen zichzelf wel eens tegen te spreken. Remco Evenepoel, vroeger een vat vol impulsiviteit, lijkt op dit moment goed te kunnen omgaan met het irreële verwachtingspatroon dat rond hem is geschapen en waarin sommigen in hem een potentiële winnaar van de Tour blijven zien. Toch moet hij erover waken dat de kreet dat hij een grote ronde gaat winnen hem op den duur niet verlamt. Realistisch is dat namelijk niet want de beperkingen van de Brabander in het hooggebergte bleken eerder al.
Het zal niettemin interessant zijn om te zien hoe Evenepoel binnen de strakke structuur van zijn Duitse werkgever verder evolueert. Hij heeft er in ieder geval goed aan gedaan om Soudal Quick-Step te verlaten. Evenepoel had in alle opzichten nood aan andere lucht, er was al langer sprake van verstarring in de onderlinge verhoudingen. Bij Red Bull-BORA-Hansgrohe zal hij werken met een duidelijke structuur waarvan geen duimbreed wordt afgeweken. Dat wordt wennen na een periode waarin hij geen tegenspraak kreeg. Maar die resolute benadering kan hem ook een gevoel van rust geven en zijn carrière in een verdere stroomversnelling brengen. Ook dan als hij in de Ronde van Frankrijk, uiteindelijk zijn grote doel, het kopmanschap moet delen met het Duitse talent Florian Lipowitz. Ook wat dat betreft zullen er duidelijke lijnen worden getrokken.
EEN ZEGEN VOOR DE WIELERSPORT
Veel verschuivingen aan de top moeten er dit seizoen niet verwacht worden. In de topklassiekers zal weer alles draaien rond Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel. Er zal op twee snelheden worden gekoerst. Sommigen vinden dat de dominantie van de wereldkampioen tot saaiheid leidt, maar dat is onzin. De manier waarop hij telkens weer de strijd met zichzelf aangaat, is bewonderenswaardig. Er mogen hier en daar vraagtekens worden geplaatst omdat Pogacar voor een ploeg rijdt die geleid wordt door twee managers met een besmette reputatie, maar een bewijs is nooit gevonden. En haast onmogelijk lijkt het om nu nog dopingprogramma’s te maken. Pogacar is, mede door zijn fenomenaal recuperatievermogen, een uitzonderlijk atleet die de tegenstand op elk terrein overklast en overal start om te winnen. Hij duwt heel zijn ploeg naar een hoger niveau. In 2025 werden 97 zeges behaald met 20 verschillende renners en daar zit niet eens een topsprinter bij.
Renners als de Sloveen zijn een zegen voor de wielersport. Dat geldt ook voor Mathieu van der Poel met zijn onblusbare aanvalsdrift. Het duel tussen beiden in Parijs-Roubaix zal een van de hoogtepunten van het seizoen worden. In hoeverre Wout van Aert zich daarin kan mengen blijft af te wachten. De verschillende blessures hebben bij Van Aert duidelijk hun sporen nagelaten. Hij fietst minder snedig dan vroeger en zijn spurt is afgebot. Bovendien rijdt Van Aert in een periode dat wielrenners altijd maar beter worden omdat ze in de winter amper nog stilliggen. Elk jaar wordt er iets sneller gereden. Je hoorde vroeger wel eens dat wielrenners er na een valpartij sterker kunnen terugkeren. Dat is al lang achterhaald.
VEEL TALENT
De verwachting is dat verschillende jonge renners dit seizoen verder een stap vooruit gaan zetten. De Mexicaan Isaac del Toro bijvoorbeeld, ook al iemand uit de stal van Tadej Pogacar en nog een renner die voortdurend aanvalt. Hij had vorig jaar de Ronde van Italië moeten winnen, maar gaf de zege uit handen. En er is de Fransman Paul Seixas, nog maar negentien jaar, een man voor het rondenwerk met een groot koersdoorzicht. Er wordt in Frankrijk heel veel van hem verwacht, maar dat lijkt van hem te glijden.
Een andere Fransman, Paul Magnier, is dan weer een man voor eendagswedstrijden. Samen met Tim Merlier moet hij het speerpunt worden van de hertekende ploeg van Soudal Quick.Step. Magnier ontpopte zich vorig seizoen tot de zegekoning onder de sprinters en droomt nu van een doorbraak in het klassieke werk. Hij is zaterdag een van de favorieten in de Omloop Het Nieuwsblad.
En hoe zwaar weegt de ploeg van Lotto-Intermarché waar Arnaud De Lie zich een heel jaar op de kaart moet kunnen zetten, nadat er tot dusver te veel grilligheden in zijn carrière zaten. Verder: trekt Mads Pedersen de lijn bij Lidl-Trek door waar ook van Thibau Nys veel wordt verwacht, soms zelfs te veel. Vorig seizoen leek Nys een kandidaat-ritwinnaar in de Tour, maar vervolgens viel hij helemaal door de mand. Een garantie op overwinningen is dan weer Jonathan Milan, op dit moment de snelste renner van het peloton. De Italiaan, vorig jaar winnaar van de groene trui in de Tour, legt dit jaar de focus op de Giro.
STEEDS INTERNATIONALER
Vragen genoeg bij het begin van het seizoen waarin alle ploegen uitpakken met een steeds grotere omkadering. Vooral het aantal sportdirecteurs zwelt elk jaar aan. Bij de achttien teams uit de WorldTour staan er 173 (!) ploegleiders onder contract.
De mondialisering van de wielersport heeft er al langer voor gezorgd dat er op alle continenten wordt gekoerst. En dat ploegen steeds groter en internationaler worden. De achttien teams uit de WorldTour tellen 525 renners uit 46 landen. Het seizoen is dan ook op 1 februari begonnen. En eindigt op 18 oktober.
