Ook in deze tijden geniet de Ronde van Vlaanderen een bijna devote bewondering. Dat zal zondag niet anders zijn.
Aanstaande zondag zwermen de Vlamingen weer met honderdduizenden uit om te kijken naar een stuk Vlaams theater: dan bonkt het peloton weer op ruige kasseien, langs kronkelende wegen en stekelige hellingen, ruim zeven uur lang strijdend en lijdend in een onvervalste uitputtingsslag. Ooit was de Ronde van Vlaanderen een wedstrijd met een sociale meerwaarde, een koers die bijdroeg tot de ontwikkeling van een toen achtergesteld gebied. Met het nodige gevoel voor epiek en romantiek verhaalde Karel Van Wijnendaele, journalist en stichter van deze Vlaamse saga, via poëtische volzinnen over de heldendaden van de renners.
Sinds Van Wijnendaele in 1913 voor het eerst het peloton de weg opstuurde met de historische woorden ‘Heren Vertrekt’, dwaalt zijn geest nog altijd door deze wedstrijd. Ook vandaag nog wordt graag naar beeldrijke taal en flamboyante omschrijvingen gegrepen om de magie van Vlaanderens Mooiste te accentueren. Het is een wedstrijd met een onaantastbare status, een familiefeuilleton, een machtige strijd tegen weer en wind in een bijwijlen apocalyptisch decor.
ONTHOOFDE STAD
Jaren aan een stuk waren de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg de scherprechters in de Ronde van Vlaanderen. De indringende beelden van de beklimming van de Muur hoorden bij de wedstrijd: renners die met de tong uit de mond en afgepeigerde gezichten boven kwamen. Toen die Muur in 2012 uit het parcours werd verwijderd omdat de aankomst van Meerbeke naar Oudenaarde werd verlegd, zorgde dat in Geraardsbergen voor een kleine revolutie. Het was alsof de stad werd onthoofd en een stuk van zijn geschiedenis verloor. Want de Ronde van Vlaanderen stond in Geraardsbergen garant voor een volkstoeloop die uitmondde in een volksfeest. De horeca deed gouden zaken, vooral dan de bakkerijen met hun unieke mattentaarten, een Europees herkend handelsmerk.
Toen de aankomst voor het eerst in Oudenaarde lag, werd de bevolking via een poëtische email van de toenmalige burgemeester Guido De Padt opgeroepen om daar weg te blijven. Er liep toen zelfs een Jezus rond, op blote voeten en een retrokoerstrui, en met een tube rond het voorhoofd. Hij zeulde een houten kist naar boven.
De spanning is er niet minder om sinds de Oude Kwaremont de laatste hindernis is. De eerste editie op de hernieuwde omloop werd gewonnen door Tom Boonen. Maar voor het meest memorabel beeld uit deze wedstrijd zorgde een elfjarig jongetje dat na die zege van zijn held vol ongeloof op de knieën neerplofte, de Vlaamse leeuw-vlaggetjes wapperend in de linkerhand. De wielerfan zou een paar dagen later zijn geluk niet op kunnen toen Boonen hem uitnodigde voor een ontmoeting tijdens een persconferentie. Het waren beelden die de wereld rondgingen en in zowat elke promotiefilm van de Ronde van Vlaanderen zouden opduiken.
EEN FESTIVAL
De Oude Kwaremont ligt in Kluisbergen. Geen gemeente lijkt zo met de koers vergroeid. Alleen in de winter is het daar rustig en doorbreken alleen de klokken van de Sint-Amanduskerk de haast sacrale stilte. Tijdens de Ronde van Vlaanderen strijkt er zoveel volk op de Oude Kwaremont neer dat je je op een festival waant. Onder die toeschouwers bevindt zich doorgaans ook Tom Boonen.
Het is op die 2,1 kilometer lange helling dat de beslissing de afgelopen jaren viel. Mathieu van der Poel gebruikte deze klim in 2023 als springplank naar zijn zege, maar nog frappanter is de demonstratie die Tadej Pogacar daar in 2024 en 2025 opvoerde. Op die steile stukken en vaak tegen de wind in toonde de wereldkampioen pas goed zijn explosieve kracht.
Het is niet ondenkbaar dat dit scenario zich dit jaar herhaalt. Als dit seizoen een zaak heeft getoond, dan dat Tadej Pogacar, die zichzelf geen enkele prestatiedruk oplegt, nog sterker is dan het jaar voordien. Langzamerhand schieten woorden tekort om zijn prestaties te omschrijven. De Sloveen wil als renner blijven groeien. Met dezelfde eerzucht en dezelfde opofferingen. En met dezelfde bescheidenheid. Niet één keer tot dusver heeft Pogacar zijn prestaties bewierookt. Het maakt van hem een renner zonder vijanden. Gezegend met een indrukwekkend recuperatievermogen. En afkomstig uit een onooglijk plaatsje in Slovenië waar de bewoners in de vakanties hun huis verhuren voor negentien euro per nacht. De band met zijn land heeft Pogacar nooit doorgeknipt.
