Laat ons niet te veel conclusies trekken uit de interlands van de Rode Duivels aan de andere kant van de Atlantische oceaan. Ik schrijf dit enkele uren voor de eerste oefenpartij tegen de VS. Het WK is nog bijna drie maanden weg en net als in de politiek is dat in het voetbal een eeuwigheid. De selectie zal er straks weer behoorlijk anders uitzien. Net als het vormpeil van veel spelers. Dit is zowat de slechtste periode van het jaar om interlandvoetbal te spelen. Zowel in de nationale als Europese competities worden de komende weken immers de prijzen uitgedeeld. Dat de laatste rechte lijn richting WK met een positieve noot werd ingezet, is een enorme opsteker.
Bondscoaches vinden deze partijen buitengewoon belangrijk, omdat ze eindelijk nog eens iets om handen hebben. Om spelers te testen en tactisch nieuwe zaken uit te proberen. Begin juni zijn ze echter alles weer vergeten. Dan telt weer de waan van de dag. De eerste coach die hieraan ontsnapt, moet nog geboren worden.
Er is echter geen ontkomen aan deze wedstrijden. Bonden zijn verplicht te spelen. Zin of geen zin. Met als uitsmijter de vriendschappelijke duels van komende dinsdag tussen de verliezers van de Europese play-offs: Oekraïne-Albanië, Slowakije-Roemenië, Wales-Noord-Ierland en Wales-Noord-Ierland. Volgende keer er een trofee voor uitreiken? De Losers’ Cup?
Dan mogen de Rode Duivels geenszins klagen. Twee duels in wat ooit de Nieuwe Wereld heette, geven iets extra aan de partijen. Niet de minste landen doen hetzelfde: Brazilië, Frankrijk, Portugal. Het is een beetje wennen aan de omstandigheden die de spelers in juni te wachten staan. Al zal het dan een pak heter zijn. De drankpauzes halfweg beide speelhelften zullen alvast geen verrassing meer zijn.
Ciao Romelu?
De excursie naar de VS heeft hoe dan ook een gigantisch vraagteken opgeleverd: Romelu Lukaku. Het was vreemd dat Big Rom de interlands in de VS aan zich liet voorbijgaan. Rudi Garcia zou hem precies de speeltijd gegund hebben die hij wilde. Lukaku bleef echter liever in België, dicht bij de familie en in de bekwame handen van Lieven Maeschalck.
Dat zinde Napoli echter niet. Voorzitter Aurelio De Laurentiis maakte zijn rekening. Hij trok huurling Rasmus Hojlund aan toen zijn Belgische spits in de zomer uitviel. De Deen, die bij Manchester United geen deuk in een pakje boter kreeg, doet het uitstekend in de baai van Amalfi. Napoli stevent op een plaats in de Champions League af en dat betekent dat de Napolitanen verplicht zijn Hojlund te kopen voor zo’n 44 miljoen pond.
Dramatisch vinden de Italianen dat niet. Hojlund is 23 en doet het uitstekend in de Serie A, net als eerder bij Atalanta. De Deen kan alleen beter worden en dat geldt niet voor Lukaku, die tien jaar ouder is en een geblutst lichaam overhoudt aan de vele veldslagen in de zestien. De ex-jeugdspeler van Rupel Boom en Wintam verdient bovendien een fortuin. De Laurentiis komt uit de filmwereld, maar dromen doet hij al lang niet meer en tellen des te meer. Ciao Romelu?
Must
Over Lukaku werd er na de 2-5 zege in Atlanta nog nauwelijks gesproken. Vijf goals, niet tegen een grootmacht in het voetbal maar toch ook niet tegen Andorra of San Marino. Nogmaals: geen conclusies aan koppelen, het betekent weinig. Het zorgt er echter voor dat er in de aanloop naar het WK rust in de tent heerst. De match van dinsdag tegen Mexico verliest zowat alle belang. Garcia zal bijna zeker een alternatief elftal opstellen.
De enige echte test volgt op het WK. De frivole zege tegen de VS geeft nogmaals aan dat de groepsfase geen problemen zou mogen opleveren. Egypte, Nieuw-Zeeland en Iran (?) zijn zowat van het kaliber van de VS. Zelfs zonder Big Rom of met een Big Rom zonder matchritme. Eigenlijk is groepswinst een must.
Wat leerden we zaterdagavond? Weinig nieuws. Op de vleugels is er keuze zat (invaller Lukebakio scoorde twee keer, er is nog Leandro Trossard en Mika Godts komt eraan) en in het aanvallende compartiment kan zowat iedereen scoren (Luïs Openda wellicht uitgezonderd).
Op het middenveld is er ook luxe zat. Kevin De Bruyne is een zekerheid en in de eerste ronde zou één verdedigende middenvelder moeten volstaan. Onana of Raskin dus. Of misschien Lavia, onze zes met het meeste talent, indien hij fit blijft. Tielemans lijkt de meest voor de hand liggende keuze als derde man. Wat betekent dat er wellicht geen plaats is voor Hans Vanaken. Hij kan in het laatste halfuur echter de dirigeerstok overnemen en zo de oude benen van De Bruyne sparen en in zeker een van de matchen kunnen de rollen ook omgedraaid worden. Hans is niet veel jonger dan Kevin.
De meest positieve vaststelling van de avond was de defensie. Debutant Senne Lammens deed het uitstekend en er is ook nog altijd Matz Sels … en Thibaut Courtois uiteraard. Met Zeno Debast en Brandon Mechele heeft Garcia wellicht voor een vast duo gekozen. Niet vergelijkbaar met Vertonghen-Alderweireld of Vermaelen-Alderweireld, maar degelijkheid troef. Met Nathan Ngoy en Koni De Winter (nu hij vaste waarde is bij Milan) heeft de bondscoach nog wat achter de hand. Op de flanken zal de vorm van de dag wellicht de keuzes bepalen. Thomas Meunier heeft bakken (sorry) ‘metier’ en De Cuyper zou wat meer speelgelegenheid moeten afdwingen in Brighton. Of hij wordt ook bij de Duivels opgevolgd door Joaquin Seys.
Mirakels
Samengevat: we mogen een eerste ronde zonder veel problemen verwachten, al zal het in de marge wel weer geregeld rommelen. Nadien zal veel afhangen van welke tegenstanders er uit de bus komen. Een plaats in de kwartfinales moet het doel zijn en een uitstekend resultaat. Als daar nog iets bijkomt, hoort dat in de categorie voetbalmirakels thuis. En neen, aan wereldkampioen worden moeten we niet denken. Maar dromen mag natuurlijk altijd.
