In 1974 en 1978 konden de Rode Duivels zich niet plaatsen voor het WK. In 1982 waren ze er na twaalf jaar afwezigheid opnieuw bij. En hoe. België speelde de openingsmatch in Camp Nou, in Barcelona en een van de meest iconische voetbaltempels ter wereld. Tegen niemand minder dan regerend wereldkampioen Argentinië, dat met een nieuw wonderkind uitpakte: Diego Armando Maradona.
Erwin Vandenbergh verwerkte (het ging niet vanzelf) een kromme voorzet van op links van Frankie Vercauteren en dat bleek het enige doelpunt. De Belgen waren meteen wereldnieuws. Iedereen wilde weten hoe die Belgen, die twaalf jaar niet hadden meegeteld op het wereldtoneel, dat hadden geflikt.
De verklaring was simpel. Twee jaar eerder hadden de Rode Duivels de finale van het EK gespeeld en nipt verloren van West-Duitsland. België had gewoon een geweldig elftal, met wereldtoppers als Eric Gerets en Jan Ceulemans, en was bovendien een uitgekookte ploeg.
Maar dat was te saai als verklaring voor de buitenlandse pers. Vooral de Spanjaarden gingen op zoek naar het geheim van de Belgen die Maradona, die na het WK voor Barcelona ging voetballen, een lesje hadden geleerd.
Venus
‘Whisky y amor’: een Spaanse boulevardpers had het geheim ontdekt. De bondscoach haalde zijn wijsheid uit zijn dagelijkse whisky en de spelers gaven zich voluit over aan de liefde. Waar haalden de – hoe zeg je paparazzi in het Spaans? – hun inspiratie? Bij Venus. Neen, niet de godin van de liefde, maar een Vlaamse meidengroep uit die tijd. Een dag na de zege tegen Argentinië had de voetbalbond Venus ingehuurd om de boel in het oefenkamp op te vrolijken. De Belgische pers was ook uitgenodigd en kon alleen vaststellen dat er aardig wat cerveza werd geschonken.
De dag nadien pronkte een van de Spaanse tabloids met de kop ‘Whisky y amor’. Een verhaal dat een dag later uiteraard door de Belgische pers werd overgenomen. ‘Whisky y amor’, kopte Mark Dheedene in Het Nieuwsblad. ‘Wein, Weiber und Gesang’, vatte Hans Saris het verhaal samen in het Belang van Limburg. Beiden legden met hand en tand uit dat het Spaanse verhaal nergens op sloeg, maar daar geloofde mevrouw De Schrijver niets van. Maurice De Schrijver, de libero van Sporting Lokeren, had tegen Argentinië met succes de geschorste Walter Meeuws vervangen. Zijn vrouw was gealarmeerd en wilde meteen naar Catalonië afreizen, ondanks dat hun sportwinkel moest opengehouden worden.
Help! Keeper verzuipt
Het was niet het enige straffe verhaal van Spanje ’82. Jonge journalisten zullen het nog moeilijk kunnen geloven, maar het oefenkamp van de Belgen was een soort van café de Zoete Inval. De pers, die in een hotelletje op het strand van Santa Pola verbleef, was elke dag (behalve één dag toen de spelers staakten) welkom in hotel Huerta del Cura (de tuin van de pastoor) in Elche en sommigen sprongen al wel eens in het zwembad. Ja, alles kon toen nog.
Zo ook Jan Wauters. Jean-Marie Pfaff vond dat wel grappig en probeerde de radioverslaggever kopje onder te duwen. Maar beste voetballers, nooit journalisten onderschatten. Al gauw verdween JM onder het wateroppervlak en bleek dat hij niet kon zwemmen. Paniek alom, want ‘nationale Jean’ bleek er ernstig aan toe. Tot bondsdokter Walter Redant hem kwam melden dat Guy Thys gezegd had dat als hij er slecht aan toe was hij de volgende match vervangen zou moeten worden.
