De eerste Champions League-finale tussen twee hoofdstedelijke clubs werd gewonnen door Paris Saint-Germain, dat zijn titel verlengde. Het is pas de tweede keer dat dit gebeurt sinds de creatie van de Champions League. De eindstrijd in Boedapest stelde teleur en moest met strafschoppen worden beslist. Hopelijk was dit geen voorproefje voor wat ons volgende maand aan de andere kant van de Atlantische oceaan te wachten staat. Het enige positieve was dat dit seizoen niet alle Europese prijzen naar de Premier League gaan.
Arsenal kwam al na goed vijf minuten op voorsprong en vaak is een vroege goal ideaal om de wedstrijd te doen openbreken. Helaas in dit geval niet. Arsenal koos voor een potje catenaccio, of in het Engels ‘chain defence’. De doelmannen keken voortdurend werkloos toe.
De Parijzenaars hadden maar liefst 75 procent balbezit. Wat betekent dat de Gunners eigenlijk gewoon niet meededen. PSG maakte met het balbezit echter weinig klaar. Een strafschop bracht redding: 1-1. Nadien gebeurde er nog weinig. Arsenal claimde nog een penalty, maar Madueke klemde zelf ook de arm van de verdediger. Daniel Siebert floot, naar mijn gevoel, een vlekkeloze partij, in tegenstelling tot zijn halve finale enkele weken terug.
Ook de verlengingen brachten weinig soelaas. Missers van Eze en Gabriel van op elf meter betekenden het einde van de droom voor Leandro Trossard en zijn ploegmaats. Voor het tweede jaar op rij gaat de Beker met de Grote Oren naar een club die symbool staat voor alles wat er mis is met het moderne voetbal. Arsenal is op dat vlak ook niet vlekkeloos, maar PSG is – net als Manchester City – hét voorbeeld van ‘sportswashing’.
De overwinning van Paris Saint-Germain was die van de jeugd (gemiddeld 21,9 jaar) en op basis van de finale verdiend, omdat het de enige ploeg was die probeerde te winnen. De nederlaag is wel sneu voor Arsenal, dat in deze Europese campagne geen enkele wedstrijd verloor. Het kan troost vinden in de eerste landstitel in 22 jaar, maar het is doodjammer dat de ploeg niet echt geprobeerd heeft om te winnen. Deze eindstrijd doet de herinnering aan het fabelachtige eerste duel in de halve finales tussen PSG en Bayern München jammer genoeg vervagen.
Spannend was het wel, maar mag het ook iets meer zijn. We kunnen alleen maar hopen dat dit geen voorspel is voor wat de wereldbeker in Amerika, Canada en Mexico brengt. Landenploegen zijn minder goed gedrild dan de beste clubteams van de wereld en misschien levert dat meer spektakel en vooral doelpunten op.
De Europese finales waren dus geen hoogvliegers. In de Europa League was Aston Villa veel te sterk voor Freiburg (3-0) en in de Conference League haalde Crystal Palace, de nummer 15 van de Premier League, het verdiend van het Spaanse Rayo Vallecano.
Troostprijs
Normaal is de finale van de belangrijkste Europese beker het slotakkoord van het seizoen. In even jaren, zoals nu, volgt nog het EK of het WK. Maar er is ook nog België. Wij zijn het enige voetballand uit de top-tien van Europa waar zondag nog een wedstrijd op het programma staat. AA Gent en Racing Genk strijden nog voor een Europese troostprijs, een ticket voor de Conference League.
Voor beide clubs staat prestige en enkele miljoenen op het spel en is het een schande dat ze niet met hun beste team kunnen aantreden. Spelers kunnen immers nu al opgeëist worden voor hun nationale team dat aan het WK deelneemt. Vooral Racing Genk komt verzwakt aan de aftrap. De Limburgers moeten echter niet jammeren. In een serieus voetballand zou de zevende uit de competitie Europees nooit de plaats mogen innemen van de vijfde.
Paars-wit
RSCA Women won voor de twaalfde keer de beker. Paars-wit versloeg in de finale in La Louvière Zulte-Waregem (3-0). Nu de mannen nog.
