Voetbal. Een sport die leeft van emotie. Waar winst en verlies flinterdun van elkaar verschillen. Waar promoties heroïsch worden gevierd en degradaties gepaard gaan met tranen. Net die emoties maken voetbal zo mooi.
Alleen lijken ze in België steeds vaker afgevlakt. Sportieve prestaties moeten al te vaak wijken voor licenties, stadioneisen en een kluwen aan regels en bureaucratie.
Neem nu de saga rond de U21-ploegen. Zij kunnen niet degraderen, waardoor plots de dertiende in het klassement zakt. Faut le faire. Uiteindelijk zal dat worden rechtgezet: U21-teams kunnen tóch degraderen. Maar—en hier wringt het opnieuw—ze moeten vervangen worden door een andere U21-ploeg uit eerste nationale. Met andere woorden: het is perfect mogelijk dat kampioenen uit eerste nationale niet promoveren. Gelukkig schoten de Vlaamse en Waalse federaties dit voorstel van de Pro League af.
Een ploeg die voorlopig ook niet kan stijgen, is Sporting Hasselt. Ze werden kampioen, maar ze voldoen (voorlopig?) niet aan de licentievoorwaarden voor 1B. Documenten krijgen dus voorrang op sportief succes. Waar is de tijd dat clubs als Oudenaarde, Heist, Tienen of Overpelt gewoon in tweede klasse speelden? Begrijp me niet verkeerd: een licentiesysteem is absoluut nodig. Maar moet het in die mate streng zijn dat het merendeel van de amateurclubs bij voorbaat uitgesloten wordt van promotie? Moeten die licentievoorwaarden voor 1B niet wat soepeler zijn, zeker inzake infrastructuur?
En het wrange is: het systeem bereikt niet altijd zijn doel. Het aantal faillissementen is nog steeds hoger dan gemiddeld in vergelijking met veel andere landen. Denk maar aan recent nog Deinze en KV Oostende—dat laatste heb ik van dichtbij meegemaakt.
Intussen maakte KVO, dankzij KSV Diksmuide, een doorstart als KV Diksmuide Oostende. Met gemiddeld 1.500 tot 2.000 supporters per wedstrijd. Met KVDO (ik ben nog steeds nauw betrokken bij de club) promoveerden we in ons eerste seizoen meteen van derde naar tweede amateur—excuseer, nationale. En ook dit seizoen speelden we opnieuw de eindronde voor promotie. Speelden, want we verloren vrijdag onze eerste wedstrijd van Harelbeke en zijn uitgeschakeld.
Maar ook in die eindronde wringt opnieuw het schoentje. De eindronde bestaat niet alleen uit clubs die zich sportief plaatsten via een periodetitel of een top vijf-notering. Slechts vijf clubs—ja, vijf—vroegen in Tweede nationale A een licentie aan voor eerste nationale. De rest bespaarde zich de moeite. Gevolg: ploegen die achtste, elfde en twaalfde eindigen, mogen deelnemen. Niet op basis van hun prestaties op het veld, maar omdat ze de juiste papieren hebben.
Daarbovenop zitten er twee U21-teams bij, die automatisch een licentie krijgen zolang hun A-ploeg die behaalt. Dan stel ik me de vraag: zou het niet logischer zijn om beide voorwaarden te combineren? Een licentie én een top vijf-plaats? Dat sluit toch beter aan bij waar voetbal om draait: wedstrijden winnen óp het veld. Maar bovenal: wáárom is het voor zoveel clubs al zo verdomd moeilijk om een licentie voor eerste amateur (!) aan te vragen? We spreken hier niet over profvoetbal.
En sommigen zullen nu misschien wel zeggen dat ik nu zoiets schrijf na onze uitschakeling. Nee, dit stuk was eigenlijk al in grote lijnen geschreven vóór de start van de eindronde. Ook hebben we als club deze situatie aangekaart bij Voetbal Vlaanderen.
Los daarvan besluit ik met Harelbeke te feliciteren met de zege. Met KVDO eindigden we 20 punten voor hen, maar in een eindronde kun je er in één wedstrijd zomaar uitvliegen. Dat is het systeem en dat is voetbal—onvoorspelbaar en soms hard. Die emoties zijn ‘part of the game’.
En laat ons alstublieft die emoties van vreugde en verdriet omwille van sportieve prestaties weer méér koesteren in plaats van téveel te focussen op papieren en bakstenen.
Bram Keirsbilck
